وقتی خیلی کوچک بودم اولین خانواده ای که در محلمان تلفن خرید ما بودیم.هنوز جعبه ی قدیمی و گوشی سیاه و براق تلفن که به دیوار وصل شده بود را به خاطر دارم.هروقت که مادرم تلفنی حرف میزد می ایستادم و گوش می کردم .بعد از مدتی کشف کردم که موجود عجیبی در این جعبه ی جادویی زندگی می کند که همه چیز را میداند.اسم این موجود"اطلاعات لطفا"بود و به همه سوال ها پاسخ می داد.ساعت درست را میدانست و شماره تلفن هرکسی را به سرعت پیدا میکرد.
بار اولی که با این موجود عجیب رابطه برقرار کردم روزی بود که مادرم به دیدن همسایه امان رفته بود.در زیرزمین با وسایل نجاری پدرم بازی میکردم که با چکش کوبیدم روی انگشتم.دستم خیلی درد گرفته بود ولی انگاری گریه کردن فایده ای نداشت چون کسی در خانه نبود که دلداریم دهد.
انگشتم را کرده بودم در دهانم و همان طور که می مکیدمش دور خانه راه میرفتم تا اینکه به راه پله رسیدم و چشمم به تلفن افتاد! فوری رفتم و یک چهارپایه آوردم و رفتم رویش ایستادم.گوشی تلفن را برداشتم و در دهنی تلفن که روی جعبه ی بالای سرم بود گفتم:"اطلاعات لطفا"
صدای وصل شدن آمد بعد صدای واضح و آرام در گوشی گفت:"اطلاعات"
- انگشتم درد گرفته.....حالا که یکی بود حرفهایم را بشنود اشکهایم سرازیر شد.
- مامانت خانه نیست؟
- هیچ کس خانه نیست.
- خونریزی داری؟
- نه با چکش کوبیدم روی انگشتم و حالا خیلی درد دارم.
- دستت به جایخی می رسد؟
- می توانم درش را باز کنم.
- برو یک تکه یخ بردار و روی انگشتت نگه دار.
یک روز دیگر به "اطلاعات لطفا" زنگ زدم.
صدایی که دیگر برایم غریبه نبود گفت: اطلاعات
پرسیدم:"تعمیر" را چطور می نویسند؟ و او جوابم را داد.
بعد از آن روز برای همه سوال هایم با "اطلاعات لطفا" تماس می گرفتم.
سوال های جغرافی ام را از او می پرسیدم و او بود که به من گفت آمازون کجاست.سوال های ریاضی و علومم را بلد بود جواب بدهد.او به من گفت که باید به قناری ام که تازه از پارک گرفته ام دانه بدهم.
روزی که قناری ام مرد با اطلاعات تماس گرفتم و داستان غم انگیز را برایش تعریف کردم.او در سکوت به من گوش کرد و بعد حرفهایی را زد که عموما بزرگترها برای دلداری از بچه ها می گویند.ولی من راضی نشدم.
پرسیدم: چرا پرنده های زیبا که خیلی قشنگ هم آواز می خوانند و خانه ها را پر از شادی میکنند عاقبتشان اینست که به یک مشت پر در گوشه ی قفس تبدیل شوند؟
فکر میکنم عمق درد و احساس مرا فهمید چون که گفت: عزیزم همیشه به خاطر داشته باش که دنیای دیگری هم هست که می شود در آن آواز خواند و من حس کردم که حالم بهتر شد.
وقتی که نه ساله شدم از آن شهر کوچک رفتیم.دلم خیلی برای دوستم تنگ شد."اطلاعات لطفا" متعلق به آن جعبه ی چوبی قدیمی بر روی دیوار بود و من حتی به فکرم نمی رسید که تلفن زیبای خانه جدیدمان را امتحان کنم.
وقتی بزرگتر و بزرگتر می شدم، خاطرات بچگی ام را همیشه دوره می کردم.در لحظاتی از عمرم که با شک و دودلی و هراس درگیر می شدم،  یادم می آمد که در بچگی چقدر احساس امنیت می کردم.احساس می کردم که "اطلاعات لطفا"چقدر مهربان و صبور بود که وقت و نیرویش را صرف یک پسربچه می کرد.
سالها بعد وقتی شهرم را برای رفتن به دانشگاه ترک می کردم هواپیمایمان در وسط راه ،جایی نزدیک به شهر کوچک سابق من توقف کرد.ناخودآگاه تلفن را برداشتم و به شهر کوچکم زنگ زدم: "اطلاعات لطفا"
صدای واضح و آرامی که به خوبی می شناختمش پاسخ داد: اطلاعات
ناخودآگاه گفتم: می شود بگویید "تعمیر" را چگونه می نویسند؟
سکوتی طولانی حاکم شد و بعد صدای آرامش را شنیدم که گفت:"فکر میکنم تا حالا انگشتت خوب شده. خندیدم و گفتم: پس خودت هستی.می دانی چقدر آن روزها برایم مهم بودی.
گفت: تو هم می دانی تماسهایت چقدر برایم مهم بود؟ هیچ وقت بچه ای نداشتم و همیشه منتظر تماسهایت بودم.
به او گفتم که در این مدت چقدر به فکرش بودم و پرسیدم آیا می توانم هربار به اینجا می آیم با او تماس بگیرم.
گفت: لطفا این کار را بکن.بگو می خواهی با ماری صحبت کنی.
سه ماه بعد من دوباره آنجا بودم یک صدای ناآشنا پاسخ داد: اطلاعات
گفتم: می خواهم با ماری صحبت کنم
- دوستش هستید؟
- بله یک دوست بسیار قدیمی...
- متاسفم ماری مدتی نیمه وقت کار می کرد چون سخت بیمار بود.متاسفانه یک ماه پیش درگذشت.
قبل از اینکه بتوانم حرفی بزنم گفت: صبر کنید ماری برای شما پیغامی گذاشته.یادداشتش کرد که اگر شما زنگ زدید برایتان بخوانم.بگذارید بخوانمش
صدای خش خش کاغذی آمد و بعد صدای ناآشنا خواند:
به او بگو که دنیای دیگری هم هست که می شود در آن آواز خواند...................خودش منظورم را می فهمد."
تشکر کردم و قطع کردم.منظورش را می دانستم....